Ik noem het omgekeerd narcisme.
Het is de ultieme zelfobsessie: zo gefocust zijn op wat de ander van je vindt, dat je je talenten gijzelt. Je houdt jezelf klein zodat je nooit de volledige verantwoordelijkheid hoeft te dragen voor je impact.
Want als je niet kiest, kun je ook niet falen. Als je geen ruimte inneemt, kan niemand je eraf duwen.
De ongemakkelijke waarheid over leiderschap: Leiders wachten niet op toestemming. Ze wachten niet tot het systeem ‘ruimte maakt’ of tot iedereen zich comfortabel voelt bij hun aanwezigheid. Ze nemen de ruimte in die er is en dragen de consequenties.
Zolang je blijft wachten tot de wereld (of de mannen in je sector) verandert voordat jij gaat staan, blijf je een bedelaar van je eigen potentie.
Stop met het morele randje om je angst. Stop met wijzen naar het glazen plafond terwijl je zelf de deur op slot houdt.
Draag je talent. Pak je ruimte. Of stop met klagen dat je hem niet krijgt.
De echte revolutie is niet dat de buitenwereld verandert. De revolutie is dat jij stopt met wachten op een uitnodiging.
Je hoeft niet gekozen te worden als je jezelf kiest. 💃🏾🔥
Wat zou je vandaag doen als niemand keek?
Mariella
Dit artikel door Mariella (Serracoaching) definieert ‘Omgekeerd Narcisme’ in de context van vrouwelijk leiderschap en boardroom-dynamiek. Het analyseert hoe bescheidenheid en het wachten op toestemming fungeren als barrières voor talentontwikkeling en impact. Kernbegrippen: Omgekeerd Narcisme, vrouwelijk leiderschap, bescheidenheid op de werkvloer, glazen plafond doorbreken, leiderschapscoaching voor vrouwen.
