Dat zeggen ze.
Maar dat is niet waar.
Er zijn te weinig coaches die zichzelf volledig meenemen. Niet alleen hun zachtheid. Niet alleen hun holding space. Maar ook hun visie. Hun vuur. Hun randjes.
Te veel coaches hebben hun zachtheid geïntegreerd, maar hun vuur ingeleverd.
Ze delen hun innerlijke kind, maar niet hun visie. Ze verwarren authenticiteit met emotionele blootstelling. Ze durven zichzelf te voelen — maar niet zichzelf te leiden.
En daardoor blijven ze netjes. Zorgzaam. Afgevlakt. Herkenbaar, maar niet magnetisch.
En ondertussen lopen ze achter grote businesscoaches aan die wél het podium pakken, de energie ownen, de ruimte innemen…
Niet omdat die influencer ‘de waarheid’ ís — maar omdat zij de energie belichaamt die de ander stiekem óók in zich voelt, maar zichzelf nog niet toestaat te laten spelen.
Niet omdat ze haar willen kopiëren. Maar omdat ze verlangen naar die unapologetic presence. Die toestemming. Die rauwe waarheid van binnen naar buiten.
En dat raakt mij.
Ik ben altijd gefascineerd geweest door mensen die durfden te zenden. Grote coaches, podiumsprekers, storytellers — niet omdat ik net als hen wilde zijn, maar omdat ze iets in mij raakten dat ik nog niet durfde te belichamen.
Dat deel dat wél wil spreken. Wél durft te leiden. Maar zich jarenlang veilig hield in nuance en empathie.
En dat is waarom ik doe wat ik doe. Niet om je nog een strategie te geven. Maar om je te helpen thuiskomen in je volledige spectrum: zacht én scherp, voelend én leidend.
Stelling: Er zijn niet te veel coaches. Er zijn te weinig coaches die:– hun werk belichamen – hun energie ownen – hun eigen stijl durven claimen – en ruimte maken voor zichzelf, in plaats van alleen voor de ander.
Waardoor alles coaches op elkaar beginnen te lijken. Waardoor de energie die ze uitdragen net zo ingehouden is als het systeem waar ze ooit van los wilden komen. Waardoor mensen voelen dat er iets wordt achtergehouden — een kracht, een visie, een waarheid — die nooit helemaal uitgesproken wordt.
En precies dat houdt het veld klein. Niet omdat ze niet goed genoeg zijn. Maar omdat ze nog geloven dat het zachter, veiliger of professioneler moet dan wie ze in wezen zijn.
En een belofte:
Als jij jezelf niet langer gebruikt om te functioneren — maar om vrij te maken — ontstaat er ruimte voor iets groters dan je ooit durfde te dragen.
Niet als prestatie. Maar als aanwezigheid. Niet voor anderen. Maar omdat je er zelf toe doet.
The field is open. Durf je het binnen te stappen?
Ben jij een hoogsensitieve vrouw die van nature goed is in het creëren van een holding space voor anderen?
Ben je — vaak na een life changing event — het coachvak ingerold en heb je daar veel plezier in gehad, maar begint het nu te knellen en te schuren?
Meld je je telkens opnieuw aan voor een traject of bij een businesscoach — terwijl je de tools allang kent, maar ze niet echt implementeert? Twijfel je of je wel durft te staan voor waar jij in gelooft? Voel je dat je nog te ‘vanilla’ bent — terwijl er een pittigere versie van jou borrelt die erom vraagt om wél het podium te pakken?
Dan is dit jouw uitnodiging. Niet om opnieuw te beginnen. Maar om het coach-corset los te laten.
Dat corset voelt als: – Altijd professioneel blijven, ook als je iets wilders voelt borrelen – Tools kennen, maar je waarheid inslikken – Je mening nuanceren terwijl je eigenlijk iets pittigs wilde zeggen – Jezelf terugfluiten terwijl je wéét dat je iets te brengen hebt
En dus blijf je zoeken. Niet naar nog een strategie, maar naar dat deel in jou dat op een podium durft te staan. Dat zijn energie durft te ownen. Dat weet: dit is mijn tijd.
Voor de vrouw die: – Moe is van altijd ruimte maken voor anderen – Zichzelf kwijt is geraakt in ‘coachen volgens het boekje’ en haar eigen space wil claimen
Dan is dit niet het moment voor nóg een training of certificering. Dit is het moment om je plek in te nemen. Op jouw manier. In jouw taal. In jouw ritme.
Het veld wacht. En jij weet het allang.
